Ελληνικές Ομορφιές

που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε

 

κεντρική σελίδα

 

 

 

 

 

Επιλέξτε

Κρανιά:Το πετράδι του Ολύμπου!
Τα όμορφα Ζαγοροχώρια

Η άγρια ομορφιά της Μάνης

Η γραφική Βρύναινα
 
 
 

 

Κρανιά: Το πετράδι του Κάτω Ολύμπου

                                          

Ανέκδοτο Ποίημα

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΤΖΗΣ:Ένας γνήσιος λαϊκός ποιητής που έρχεται από τον προ-προηγούμενο αιώνα

 

Το ποιήμα γράφτηκε την εποχή της κατοχής που πολλοί χρωστούσαν την ζωή τους στο ταπεινό καλαμπόκι.

"Σύμπαν Στοπ"

 

Διαβάτα σταμάτησε να δεις το Μέγα Θαύμα

ο αραβόσιτος περνά, κάνε κανένα τάμα.

Κατέριψες όλα τα ρεκόρ, το πήδημα, την πάλη

Τράπεζας κλωτσοπάτησες, χρυσό, διαμάντια, λάδι.

 

Σήμα κινδύνου έγινες, σίφουνας που σαρώνεις

και για μια σου και μόνο προσταγή ο κόσμος κακαρώνει.

Της Ευρώπης το σάλο διαβαίνεις

Σου χρειάζετε κορώνα τρανή

μες τα πτώματα περνάς και διαβαίνεις

και θερίζεις τον κόσμο γραμμή.

 

Το σύμπαν σε φοβήθηκε και ο κόσμος σε τρομάζει

Κι αυτός ακόμα ο Χριστός, λίγο ψωμί φωνάζει.

Στο άκουσμα σου τρέμουνε το σύμπαν σταματά

ακρόασιν δεν δέχεσαι, συζήτηση καμιά.

 

Κίτρινου είσι αντίχριστου

μα έχεις περίσσιες χάρες

Πλούσιοι φτωχοί μεγάλοι ταλαντούχοι                                                  

όλοι αμάν φωνάζουμε για λίγο καλαμπούκι.                                   

 

Τα γρούνια δεν σε τρώγανε

διότι δεν αξίζεις

μα τώρα γίγκις άρωμα

και απο μακριά μυρίζεις. 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΤΖΗΣ 1894-1982  

 

Το χωριό πήρε το όνομα του απο το γνωστό δέντρο. Βρίσκετε στην ανατολική πλευρά του Κάτω Ολύμπου σε υψόμετρο 700 μέτρων.

Μπροστά του απλώνεται πανοραμικά η μικρή πεδιάδα των εκβολών του Πηνειού, που ορίζεται από τις βόρειες πλαγιές του Κισσάβου, τα Τέμπη, τις ανατολικές πλαγιές του Κάτω Ολύμπου και το Θερμαϊκό κόλπο.

  Χωριό πολύπαθο με κατοίκους αξιοσέβαστους, αξιοπρεπείς και "μαχητές" αφού φροντίζουν μέχρι τις μέρες μας να κρατάνε με νύχια και με δόντια τα ήθη και τα έθιμα τους.

Η ασχολία των κατοίκων ήταν η υφαντουργία μεταξωτών υφασμάτων (αλατζάδων) αλλά και η αμπελοκαλλιέργεια που ευνοείται μέχρι σήμερα λόγω του μικροκλίματος της περιοχής.

Οι κάτοικοι σήμερα ακόμα ασχολούνται με τη γεωργία (αμπελουργία) και την κτηνοτροφία.

Η Κρανιά Κάτω Ολύμπου έχει μεγάλη ιστορία και γίνεται γνωστή από τον 16ο ως τις αρχές του 19ου μ. Χ., όπου αρχίζει να έχει μια καλλιτεχνική ανάπτυξη που φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Εικόνες, ξυλόγλυπτα, τέμπλα και τα μανουάλια των εκκλησιών του Ιωάννου Προδρόμου, του Αγίου Δημητρίου, του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Ταξιάρχη Μιχαήλ και της Παναγίας, των εισοδίων της Θεοτόκου είναι ένα μόνο μέρος της ανάπτυξης αυτής.

 Το 1765 επισκέφτηκε το χωριό ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και μίλησε στους Κρανιώτες στη θέση Τσιαφούτη, στο σημείο εκείνο υπάρχει μέχρι και σήμερα μνημείο.

 Κατέχει επίσης σημαντικό μέρος στον αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας μιας και πολλοί "κλέφτες" και "αρματολοί" προέρχονταν απο την Κρανιά με πιο γνωστό τον Νικοτσάρα.

Άν και κάηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους την 1η Απριλίου του έτους 1822, διατηρεί πολλές πλευρές του παραδοσιακού πολιτισμού.

 Στις 13-10-1943 οι Γερμανοί καίνε το χωριό.

"Είχαμε κρυφτεί στα χωράφια για να γλιτώσουμε. Όταν γυρίσαμε στο χωριό δεν είχε μείνει τίποτα απο το βιος μας. Το σπίτι και το μπακάλικο μας καμμένο.

 Ούτε τα ζώα δεν γλίτωσαν απο το μίσος των Γερμανών, ούτε ένα μικρό σκυλάκι που είχαμε. Τίποτα. Μόνο τα ρούχα που φοράγαμε. Και όταν επέστρεψαν και μας κυνήγησαν για να μας σκοτώσουν, πρόλαβα μαζί με τα αδέρφια μου να τρέξουμε και να κουρνιάσουμε κάτω απο μια μεγάλη πέτρα που βρέθηκε απο το πουθενά και περιμέναμε να φύγει ο εχθρός που μας έψαχνε", ήταν τα λόγια της γιαγιάς μου Μαρίας Κυριατζή 17 ετών τότε. Αδιαμφισβήτητης μάρτυρας της φρίκης αυτής.

 Τον Οκτώβριο του 1947 ο κυβερνητικός στρατός εξαναγκάζει τους Κρανιώτες να μετοικήσουν πρώτα στον Πυργετό κι ύστερα στη Λάρισα. 

Κάποιοι επιστρέφουν τρία χρόνια αργότερα.

Οι περισσότεροι Κρανιώτες εγκαθίστανται στη Λάρισα, ασκώντας οι άντρες το επάγγελμα του οικοδόμου για αυτό τον λόγο ίσως αναφέρεται και σαν "το χωριό των μαστόρων". Μπορεί μάλιστα να λεχθεί ότι οι Κρανιώτες έχτισαν την Λάρισα. Από το 1980 το χωριό άρχισε να εξελίσσεται σε θερινό παραθεριστικό κέντρο. Το 1965 υδροδοτήθηκαν όλα τα σπίτια, ενώ το 1968 ηλεκτροφωτίστηκαν.

 Τον προστάτη της Άγιο Ταξιάρχη Μιχαήλ γιορτάζει την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου η Κρανιά Ολύμπου, σε ανάμνηση του εν Χώναις θαύματός του. Ένα αυτοφυές πεύκο ριζωμένο στις πέτρες, ανάμεσα στο δυτικό τοίχο και στο καμπαναριό, σε ύψος 6 μέτρων από το έδαφος, ζει για πάνω από εκατό χρόνια χωρίς πότισμα και δικαιολογημένα προκαλεί το θαυμασμό κάθε παρατηρητή.

 Το 1886 ο Αντρέας Καρκαβίτσας αναφέρει στο έργο του πως:

«Στην Κρανιά, όταν επήγε ο Βελή Πασάς, οι κάτοικοι εσυνάχθησαν στην εκκλησία του Αγ. Ταξιάρχη. Εκεί με κλάματα και στηθοκοπήματα, παρακαλούσαν τον Άγιο να βάλει το χέρι του στον άδικο δρόμο του Πασά. Και το έβαλε δίχως χρονοτριβή. Εβγήκε με το σπαθί στο χέρι, άρπαξε από τα χαλινά το άλογο του Βελή και τον εγύρισε πίσω στον Τύρναβο». Ζωντανές ακόμη μαρτυρίες μας εξιστορούν οι ελάχιστοι σήμερα επιζώντες, οι οποίοι προσωπικά αντιμετώπισαν το μαρτύριο, όταν στις 13 Οκτωβρίου του 1943 τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής τους συνέλαβαν και τους έκλεισαν βίαια στο ναό, γιατί κάποια αντιστασιακή ομάδα είχε προκαλέσει σαμποτάζ στη σιδηροδρομική γραμμή που διασχίζει τη γειτονική πεδιάδα.

 Πρόθεση των Γερμανών ήταν, όπως και σε παρόμοιες περιπτώσεις γνωρίζουμε από άλλες περιοχές, να τους εκτελέσουν. Ευτυχώς για τους έγκλειστους, κάποια στιγμή ένας εξ αυτών άνοιξε τη νότια πύλη, την οποία προσωρινά είχε εγκαταλείψει ο Γερμανός φρουρός, ειδοποίησε για την απουσία του και τους υπόλοιπους και όλοι μαζί, διέφυγαν σιωπηλά στο παρακείμενο δασωμένο ρέμα όπου καλυπτόμενοι από την πυκνή βλάστηση απομακρύνθηκαν από το πυρά που η φρουρά άρχισε να ρίχνει. Ακολούθησε το κάψιμο του χωριού αλλά οι ζωές των ανδρών σώθηκαν και τη σωτηρία τους οι κάτοικοι την απέδωσαν στην προστασία του Αγίου.

 Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια ανάπτυξης του χωριού, με έργα υποδομής και πολιτιστικές δραστηριότητες. Έχει δύο συλλόγους τον «Εξωραϊστικό Σύλλογο Κρανιάς», που ιδρύθηκε το 1977 και τον «Σύλλογο για τη συντήρηση και ανάδειξη των Κειμηλίων», το 2006.

Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου 40 γέροντες.

 Το καλοκαίρι αποτελεί ένα υπέροχο παραθεριστικό θέρετρο λόγω του καλού κλίματος. Στην πλατεία του χωριού με τα πλατάνια μπορεί ο καθένας να απολαύσει καφέ, τσίπουρο και πεντανόστιμο φαγητό. 

 

Κορυφή σελίδας

 

 

 

Επιλέξτε

Κρανιά:Το πετράδι του Ολύμπου!
Τα όμορφα Ζαγοροχώρια

Η άγρια ομορφιά της Μάνης

Η γραφική Βρύναινα
 

 

Ζαγοροχώρια

                                          

 

"Θαρρείς ο Θεός και έριξε σε τούτη την ελληνική γη κομμάτια από τον παράδεισο για να γαληνεύει και να θαυμάζει το έργο του ο επισκέπτης."

 Αυτό είπα μόλις επισκέφτηκα για πρώτη φορά τα Ζαγοροχώρια.

Και είναι αλήθεια! 46 απαράμιλλες ομορφιάς χωριά τα οποία οι κάτοικοι φιλόξενοι και ανοιχτόκαρδοι σε καλωσορίζουν με χαμόγελα, θέλοντας να σου δώσουν την ευκαιρία να ζήσεις λίγη από την μαγεία αυτών των τόπων. Χτισμένα πάντα με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική πέτρας-ξύλου σε μεταφέρουν σε πιο όμορφες εποχές, πιο καθαρές, πιο αληθινές.

Η διαδρομή με το αυτοκίνητο ήδη σε προετοιμάζει για τις απίστευτες εναλλαγές του τοπίου που το μάτι ξεδιψάει.

Δάση βγαλμένα από παραμύθια, πεντακάθαρα ποτάμια αλλά και λίμνες καθαρίζουν το μυαλό και την ψυχή και ασκούν μια θετική επίδραση στον επισκέπτη που αποφασίζει να ταξιδέψει στους τόπους αυτούς.

Όποιος μάλιστα έχει την όρεξη να εξερευνήσει μπορεί να επισκεφτεί τα πιο γνωστά αξιοθέατα όπως το φαράγγι του Βίκου και τον ποταμό Βοϊδομάτη, τα πέτρινα γεφύρια, καλντερίμια, βιβλιοθήκες αλλά και μουσεία και όχι μόνο.

Ένας τόπος αυθεντικός δεν μπορεί να μην έχει και πλήθος από θρύλους και ιστορίες. Ο πιο γνωστός θρύλος είναι για τους δράκους που λέγετε πως ζούσαν στις δυο λίμνες, οι λεγόμενες Δρακόλιμνες.

Και επειδή οι μύθοι και οι θρύλοι πάντα κρύβουν κάποιες αλήθειες, αξιοσημείωτη είναι η ύπαρξη του σπάνιου αμφιβίου "Triturus Αlpestris" που ζει στα νερά των λιμνών και θυμίζει αρκετά μικρό δράκο.

Και δεν σταματάμε εδώ βέβαια καθώς τα Ζαγοροχώρια επισκέπτονται και λάτρεις των extreme sport για πεζοπορία, αναρρίχηση, rafting, mountain bike και παραπέντε.

Και για όταν ο επισκέπτης πεινάσει, οι φημισμένες πίτες αλλά και  πεντανόστιμα ντόπια κρέατα μαγειρεμένα με μαεστρία στην γάστρα τον περιμένουν μαζί με το ντόπιο τσίπουρο.

 Για την διαμονή σας έχετε πολλές επιλογές φτάνει να κλείσετε έγκαιρα δωμάτιο.

Κάποιες από τις επιλογές μας είναι:

Η Σελήνη, ανακαινισμένο παραδοσιακό αρχοντικό στο χωριό Βίτσα με φανταστική θέα στη γύρω περιοχή (τηλ: 2653071350).

To Αρχοντικό του Δίλοφου, Παραδοσιακός ξενώνας με εννιά μεγάλα δωμάτια και μια σουίτα. Στο αρχονταρίκι του ξενώνα σερβίρεται παραδοσιακό πρωινό και το βράδυ δίπλα στο αναμμένο τζάκι, παραδοσιακές πίτες, ντόπια χειροποίητα αλλαντικά, τυριά, καθώς και κόκορας κρασάτος, χοιρινό πρασοσέλινο.(τηλ: 265302245).

 Φεύγοντας κανείς μπορεί να πάρει μαζί του μανιτάρια, μέλι, γλυκά του κουταλιού, γαλακτοκομικά προϊόντα και είδη λαϊκής τέχνης. Το ζμπέκι (καρύδια βουτηγμένα σε μουσταλευριά), λικέρ και γλυκά του κουταλιού φτιαγμένα από τα χεράκια της Βαγγελιώς από το «Καφενείο Μεσοχώρι» στα Κάτω Πεδινά, μέλι και κηρήθρα αλλά και βασιλικό πολτό από το μαγαζάκι με τα τοπικά προϊόντα της πλατείας του Τσεπέλοβου. Τουρσιά και σάλτσες με βάση τη ντομάτα, ροσόλια (ηδύποτα από άγρια φρούτα και αρωματικά), μαρμελάδες, εκχυλίσματα και βάμματα από βότανα του Γράμμου θα βρείτε στη «Μαρμελωδία» στην πλατεία της Κόνιτσας.

 Κι όλα αυτά μέχρι ο επισκέπτης να ξανάρθει. Μια απόδραση απο τους εξαντλητικούς ρυθμούς της πόλης δεν φτάνουν για να ανακαλύψετε τα όσα κρύβει αυτός ο τόπος.

 

 

Κορυφή σελίδας

 

 

 

Επιλέξτε

 

Κρανιά:Το πετράδι του Ολύμπου!
Τα όμορφα Ζαγοροχώρια

Η άγρια ομορφιά της Μάνης

Η γραφική Βρύναινα
 
 
Η γραφική Βρύναινα

                            

Η ΓΡΑΦΙΚΗ ΒΡΥΝΑΙΝΑ

 

Η Βρύναινα βρίσκεται στην οροσειρά της Όθρυος, γνωστή και ως βουνό των Τιτάνων. Πρόκειται για ένα  πανέμορφο καταπράσινο χωριό στο όρος Όθρυς σε υψόμετρο 600 μέτρων. Στο βουνό αυτό μετά την τιτανομαχία ο Δίας ανέθεσε στην νύμφη Οθρυΐδα (Οθρηΐδα) τη βοσκή των κοπαδιών του που αποτελούνταν από βόδια. Έτσι το βουνό πήρε το όνομά του απ' τη νύμφη.

Σχετικά με την προέλευση του ονόματος Βρύναινα υπάρχουν δύο εκδοχές.

 Η μία βρέθηκε σε έγγραφο του χωριού Κεφαλόβρυσου της Αιτωλίας (περιοχής μεταξύ Μεσολογγίου και Αγρινίου) όπου αναφέρεται ότι κάποιοι κάτοικοι παρακείμενου οικισμού σκότωσαν τους Τούρκους φοροεισπράκτορες της περιοχής και για το φόβο αντιποίνων εκ μέρους τού κατακτητή πετάλωσαν τ' άλογά τους κατά την αντίθετη φορά (ανάποδα) και κατέφυγαν στην Όθρυ όπου ίδρυσαν δύο χωριά την Βρύνιαν και την Κοκουτούσαν.

 Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι ίσως το όνομα να προέρχεται από τις πολλές βρύσες που υπήρχαν εκείνα τα χρόνια και που οι περισσότερες σώζονται ως σήμερα. Έτσι αναβλύζω ή αναβρύζω - Βρύνια - Βρύναινα.

 Η μούσα του χωριού ύμνησε το νερό και τις βρύσες με το παρακάτω στίχους του δημοτικού τραγουδιού:

 

"Στη Βρύναινα ένα νερό το λεν ασημονέρι

όσες μανούλες κι αν το πιουν καμιά παιδί δεν κάνει.

Να το 'ξερε η μανούλα μου να πιει να μη με κάνει

κι αν μ' έκανε τι μ' ήθελε κι αν μ' έχει τι με θέλει;

Ξένη πλένει τα ρούχα μου, ξένη τη φορεσιά μου.

Τα πλένει μια τα πλένει δυο, τα πλένει τρεις και πέντε.

Κι από τις πέντε κι ύστερα τα ρίχνει στο σοκάκι.

Πάρε ξένε μ' τα ρούχα σου, ξένε μ' τη φορεσιά σου,

Σύρ' τα στη δόλια μάνα σου , στη δόλια αδερφή σου.

Αν είχα μάνα κι αδερφή , δε τα 'φερνα σε σένα

να μ' τα φωνάζεις έρμα."

 

Ανήκει στον κύκλο των δημοτικών τραγουδιών της ξενιτιάς και υπάρχει η απόγνωση και η ευθύνη της μάνας για τον ξενιτεμένο. Και μάλιστα η ευχή αυτή αποτελεί και παράπονο. Είναι μία από τις πολλές παραλλαγές αυτού του τραγουδιού όπου το νερό αποτελεί σύμβολο στειρότητας.

 Η Βρύναινα είναι γνωστή για τα εξαιρετικής ποιότητας αρωματικά φυτά (τσάι, ρίγανη, μέντα, φασκόμηλο, μελισσόχορτο, δυόσμο, δενδρολίβανο, λεβάντα, μαϊντανό, άνιθο, λουΐζα, δάφνη, τήλιο) και το μέλι που παράγει. Η μοναδικότητα της Βρύναινας έγκειται στο γεγονός ότι παράγει περισσότερο από το 80% της πανελλαδικής παραγωγής σε τσάι του βουνού.

  Παλαιότερα  γινόταν συλλογή και διάθεση στο εμπόριο μεγάλης ποικιλίας άγριων αρωματικών φυτών όπως το τσάι του βουνού, η ρίγανη, το μελισσόχορτο, η μέντα, η μαντζουράνα και άλλα φυτά με εξαιρετικής ποιότητας αιθέριο έλαιο λόγω της χημικής σύστασης του εδάφους. Σήμερα η αύξηση της ζήτησης στην αγορά οδήγησε κάποιους από τους κατοίκους να επιδοθούν σε τεχνητές καλλιέργειες κυρίως ρίγανης και τσαγιού.

Όποιος θέλει να μυηθεί στις ομορφιές και τα μυστικά του τόπου αυτού δεν έχει παρά να στρίψει

στο 272Km της Εθνικής οδού (έξοδος στο κόμβο για Σούρπη) και να ακολουθήσει τις πινακίδες προς Βρύναινα ή Ιερά Μονή Άνω Ξενιάς.

Στην κεντρική πλατεία ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να δεί την εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, με πετρόχτιστο καμπαναριό αξιόλογης αρχιτεκτονικής και την βρύση που λέγετε πως το νερό περνάει κάτω απο το ιερό της εκκλησίας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που επισκέπτονται το χωριό και γεμίζουν μπιτόνια ολόκληρα, μιας και το νερό είναι ένα απο τα καμάρια του χωριού.

Αν φτάσετε μέχρι εκεί επισκεφθείτε τα δύο μοναστήρια της περιοχής: την Ιερά Μονή Άνω Ξενιάς (ανδρικό μοναστήρι) και την Ιερά Μονή Κάτω Ξενιάς (γυναικείο) που χρονολογούνται από τον ενδέκατο αιώνα μ.Χ. με αξιόλογες αγιογραφίες και τοιχογραφίες. Στο γυναικείο μοναστήρι υπάρχει φυσικός λόφος με τους τρεις  Σταυρούς αναπαριστώντας με απίστευτη παραστατικότητα τον Γολγοθά ! Σε αυτό το λόφο τη Μ. Παρασκευή αναπαριστάται η Αποκαθήλωση που συγκεντρώνει πλήθος πιστών κάθε χρόνο όπως και το πανηγύρι του μοναστηριού στις 23 Αυγούστου.Στην ευρύτερη περιοχή της Βρύναινας υπάρχουν επίσης πέτρινα γεφύρια καθώς και υπόγειες σπηλιές, γνωστότερες από τις οποίες είναι η «Νεροσπηλιά» και το «Τετράστομο».

  Βόρεια της Βρύναινας και σε απόσταση περίπου 3 χμ. βρίσκονται θαμμένα τα ερείπια ενός οικισμού που φέρει το όνομα του Αγίου Δημητρίου. Ο οικισμός αυτός πιθανολογείται στους πρώτους αιώνες του Βυζαντίου όπου οι χριστιανοί έδιναν τα ονόματα αγίων στα χωριά τους. Συνήθως μετά από κάποιο θανατικό που ενέσκηπτε στην περιοχή ο οικισμός εγκαταλείπονταν.

 Βορειοδυτικά και σε απόσταση 3 χμ. πάνω σε μία προεξοχή βράχου, απ' όπου προστατεύεται απ' τις τρεις πλευρές με γκρεμό βρίσκονται τα ερείπια αρχαίου οικισμού της ελληνιστικής εποχής που πιθανόν να έφερε το όνομα Δίον ή Ορχομενός. Σώζονται μερικά τμήματα των τειχών του με μεγάλους πέτρινους ογκόλιθους. Οι ντόπιοι κάτοικοι ονομάζουν τα ερείπια αυτά «Κάστρο». Σύμφωνα με κάποια εκδοχή χτίστηκε από τους κατοίκους της παραθαλάσσιας τότε Άλου  αρχαίας πόλης που βρισκόταν στη σημερινή Κεφάλωση, όταν δέχτηκαν πολλές επιθέσεις απ' τη θάλασσα, αναγκάστηκαν για να σωθούν να εγκαταλείψουν τον οικισμό και να κτίσουν άλλον ασφαλέστερο στην περιοχή που αναφερόμαστε. Τα ερείπια αυτού του οικισμού είναι καταγεγραμμένα στην αρχαιολογική υπηρεσία. Μάλιστα απο τους παλιούς ακούγονται ιστορίες πως στο σημείο της αρχαίας Άλου βρέθηκαν απο τους αρχαιολόγους γιγάντιοι σκελετοί (Τιτάνων;) και πως τους κατέστρεψαν επίτηδες απο φόβο.

Αντίθετα ένας άλλος  αρχαίος οικισμός βρίσκεται δυτικά και σε απόσταση 6 χμ. στις πλαγιές του κορυφής του «Πήλιουρα». Σε πολύ καλή οχυρωματική θέση προσβάσιμος μόνο απ' τη μία πλευρά αλλά δεν αναφέρεται πουθενά και δεν είναι καταγεγραμμένος επίσημα.

 Το χωριό μέχρι σήμερα κρατάει πολλά απο τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του και είναι ένας προορισμός που θα χαλαρώσει και θα ανανεώσει τον επισκέπτη.

Αξιοσημείωτο είναι πως ήδη στη περιοχή έχει αρχίσει η κατασκευή υδάτινου φράγματος καθώς και εγκατάσταση ανεμογεννητριών.

Κορυφή σελίδας

 

Επιλέξτε

Κρανιά:Το πετράδι του Ολύμπου!
Τα όμορφα Ζαγοροχώρια

Η άγρια ομορφιά της Μάνης

Η γραφική Βρύναινα
 
 

Αρεόπολη-Κάβαλος

                                

ΛΑΚΩΝΙΑ - Οι Μανιάτες αλλάζουν, το ίδιο και ο τόπος τους

Απόσπασμα από το άρθρο  Του Γιάννη Ντρενογιάννη – Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 05-10-2001 

Μια σπουδαία αρχαία πολιτεία που ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι έχουν επισκεφθεί στην Προσηλιακή Μάνη

Σήμερα όμως λέω να πάμε για τα «περισσότερα». Θα ανακαλύψουμε μια σπουδαία αρχαία πολιτεία που ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι έχουν επισκεφθεί. Θα διαλύσουμε τα πόδια μας στο κακοτράχαλο μονοπάτι για να έρθουμε πιο κοντά στην τραχιά φύση του Μανιάτη και θα αγναντέψουμε τη θάλασσα σαν γαλάζιο όριο, χωρίς όρεξη για μπάνιο... χωρίς καλοκαίρι!Ο κεντρικός ασφάλτινος δρόμος περνάει μέσα από την Αρεόπολη και συνεχίζει προς Γερολιμένα. Στα 2 χιλιόμετρα περίπου έξω από τη σύγχρονη «πρωτεύουσα» της Μάνης οι ταμπέλες δείχνουν προς τα αριστερά την κατεύθυνση για Πύρριχο - Κότρωνα - Λάγια. Εκεί στρίβουμε μπαίνοντας στον Δήμο Ανατολικής Μάνης. Το όνομα είναι τουλάχιστον ατυχές.Θα έπρεπε να τον λένε Προσηλιακής Μάνης, γιατί έτσι ονομάζεται ετούτη η λωρίδα γης και έτσι θα πρέπει να τη θυμούνται όλοι (η άλλη μεριά, η «δυτική», είναι η Αποσκιερή ή Αποσκιαδερή Μάνη, ονόματα όμορφα, ζεστά και αληθινά κατά την ταπεινή μου άποψη). Το πρώτο χωριό που συναντάμε σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά είναι ο Πύρριχος και εδώ χρειάζεται να κάνουμε στάση και πολλές ερωτήσεις! Από πότε μένουν οι άνθρωποι εδώ; Γιατί δεν έστησαν το χωριό λίγο πιο πέρα ώστε να βλέπουν θάλασσα; Ποιος είναι ο λόγος που κατοικείται ακόμα;Στον στενό διάδρομο που αφήνουν τα δύο βραχώδη υψώματα με χαμηλή βλάστηση χτίστηκε ο Πύρριχος που διατηρεί το αρχαίο του όνομα (ως Κάβαλο θα συναντήσετε το χωριό σε κάποιους χάρτες). Από εδώ πέρασε και ο περιηγητής της αρχαιότητας Παυσανίας, μόνο που καταγράφει το χωριό ως θηλυκού γένους (η Πύρριχος, πιθανότατα από την πύρριχον γην, το κιτρινοκόκκινο έδαφος... διόλου εμφανές στο σημερινό χωριό). Αναφέρει μάλιστα ένα μεγάλο πηγάδι στην αγορά της αρχαίας πόλης, ένα ιερό της Αστρατείας Άρτεμης και ένα του Αμαζονίου Απόλλωνος.Ο Πύρριχος μοιάζει να φρουρεί τη μικρή αλλά εύφορη κοιλάδα που δημιουργείται και το μέρος αυτό θα πρέπει να κατοικείται ανέκαθεν χάρη στο υδροφόρο στρώμα του υπεδάφους. Εδώ σ' αυτό το «βαθούλωμα» αποστραγγίζονται τα υπόγεια νερά και τα δύο μεγάλα πηγάδια ίσως να υπάρχουν από την αρχαία εποχή. Οι πέτρες στους τοίχους αρνούνται να μιλήσουν για την ηλικία τους, αλλά σίγουρα γνωρίζουμε ότι ο Πύρριχος ήταν μία από τις «Ελεύθερες» λακωνικές πόλεις και πως ακόμα και οι Ρωμαίοι εγκαταστάθηκαν εδώ. Οι περίπου 100 κάτοικοι του χωριού παραμένουν στη θέση τους, γιατί δεν υπάρχει Μανιάτης σε ετούτο τον κόσμο που να μην αγαπάει τη δική του γη, την ιδιοκτησία του. Σε πολύ μικρή απόσταση βρίσκεται και το χωριό Χιμάρα που έχει για καμάρι της τον ναό του Αγίου Νικολάου, ο οποίος περιποιημένος πια δείχνει το εξαίρετης τεχνοτροπίας καμπαναριό του με τα ενσωματωμένα λιθανάγλυφα. Και αν δεν σας φτάνουν όλα αυτά, η συνέχεια του δρόμου οδηγεί στα Λουκάδικα. Τα σπίτια στην κορυφή του λόφου μοιάζουν να δημιουργούν ένα κάστρο, άλλωστε κάστρο της Κολοκυθιάς το ονομάζουν και οι τοπικοί, ενώ πιθανότατα αποτελεί την ακρόπολη της αρχαίας Τευθρώνης.

Ανατολική Μάνη (Προσηλιακή)

Μοναδικά όμορφο και συγχρόνως σκληρό τοπίο, καταφέρνει να συνδυάζει ιδανικά, τις γαλαζοπράσινες παραλίες , την άγρια ομορφιά, τη λεβεντιά και τη φιλοξενία.

Η περιοχή έχει γύρω στους 30 οικισμούς. Στην ανατολική Μάνη ανήκει και το ακρωτήριο Ταίναρο ή κάβο Ματαπά, το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης, Ο φάρος του κατασκευάστηκε από Γάλλους το 1882 στο Παρίσι και ανακαινίστηκε το 1930.

 Αρεόπολη (Μέχρι το 1836 Τσίμοβα)

Το όνομά της το πήρε από τον Θεό του πολέμου Άρη ή κατ’ άλλους από τους δυνατούς ανέμους που τη δέρνουν.

Τα μνημεία στη περιοχή (και σε όλη τη Μάνη βέβαια) είναι τόσα πολλά που αξίζει να περπατήσεις για να γνωρίσεις τα καλντερίμια, τις ρούγες (πεζούλια μπροστά από τα σπίτια) τις στέρνες, τα χαλάσματα, τα πυργόσπιτα, τις εκκλησίες της.

Επισκεφτείτε τον Ναό του Ταξιάρχη (1798) με το καμπαναριό του 1836. Το σπίτι του Στυλ. Μαυρομιχάλη, τον πύργο του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, τον πύργο Πικουλάκη, το πυργόσπιτο Καπετανάκου, το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου, την Παναγία τη Γεωργιάνικη του 18ου αιώνα τον Άγιο Ιωάννη με τον ενδιαφέροντα τρούλο και πολύ κοντά προς το βουνό είναι το Κουσκούνη (Σωτήρας)με λίγα σπίτια και πύργους που μοιάζει με μπαλκόνι που αγναντεύει τη θάλασσα.

 

 

Κορυφή σελίδας